Vanilla Ice Cream that puzzled General motors

An Interesting Story!

Never underestimate your Clients’ Complaint, no matter how funny it might seem!

This is a real story that happened between the customer of General Motors and its customer-care executive. please read on.

A complaint was received by the Pontiac Division of General Motors:

This is the second time I have written to you, and I don’t blame you for not answering me, because I sounded crazy, but it is a fact that we have a tradition in our family of Ice-Cream for dessert after dinner each night, but the kind of ice cream varies so, every night, after we’ve eaten, the whole family votes on which kind of ice cream we should have and I drive down to the store to get it. It’s also a fact that I recently purchased a new Pontiac and since then my trips to the store have created a problem.

You see, every time I buy a vanilla ice-cream, when I start back from the store my car won’t start. If I get any other kind of ice cream, the car starts just fine. I want you to know I’m serious about this question, no matter how silly it sounds “What is there about a Pontiac that makes it not start when I get vanilla ice cream, and easy to start whenever I get any other kind?” The Pontiac President was understandably skeptical about the letter, but sent an Engineer to check it out anyway.

The latter was surprised to be greeted by a successful, obviously well educated man in a fine neighborhood. He had arranged to meet the man just after dinner time, so the two hopped into the car and drove to the ice cream store. It was vanilla ice cream that night and, sure enough, after they came back to the car, it wouldn’t start.

The Engineer returned for three more nights. The first night, they got chocolate. The car started. The second night, he got strawberry. The car started. The third night he ordered vanilla. The car failed to start.

Now the engineer, being a logical man, refused to believe that this man’s car was allergic to vanilla ice cream. He arranged, therefore, to continue his visits for as long as it took to solve the problem. And toward this end he began to take notes: He jotted down all sorts of data: time of day, type of gas uses, time to drive back and forth etc.

In a short time, he had a clue: the man took less time to buy vanilla than any other flavor. Why? The answer was in the layout of the store. Vanilla, being the most popular flavor, was in a separate case at the front of the store for quick pickup. All the other flavors were kept in the back of the store at a different counter where it took considerably longer to check out the flavor.

Now, the question for the Engineer was why the car wouldn’t start when it took less time.

Eureka – Time was now the problem – not the vanilla ice cream!!!!

The engineer quickly came up with the answer: “vapor lock”. It was happening every night; but the extra time taken to get the other flavors allowed the engine to cool down sufficiently to start. When the man got vanilla, the engine was still too hot for the vapor lock to dissipate.

Even crazy looking problems are sometimes real and all problems seem to be simple only when we find the solution, with cool thinking.

Don’t just say it is ” IMPOSSIBLE” without putting a sincere effort.

What really matters is your attitude and your perception.

Moral of the Story:

“Try to Fix the Bug instead of making it as a Known Issue”

Originally posted on: https://brijeshbmehta.wordpress.com/2014/08/31/vanilla-ice-cream-that-puzzled-general-motors/

પેન્સીલ થી લખાણ લખેલી ૨૦૦૦ ની નોટ.

તારીખ : ૩૦ ઑગસ્ટ ૨૦૧૭

કેમ છો??? હમણાથી આપણા બ્લોગમાં બહુ ગંભીર વાતો થઇ રહી છે ત્યારે મને આજે એક હાસ્ય પ્રસંગ કહેવાની ઇચ્છા થાય છે.

હમણા સોમવતી અમાસ પર હું ઘેર ગયેલો, સોમવતી અમાસ અમારા બ્રહ્મણો માટે બહુ મોટો પ્રસંગ કહેવાય. અમારા ગામ વઢવાણમાં સોમવતી અમાસ પર સ્વયંભુ ક્ષેમશંકર મહાદેવની નગરયાત્રા નીકળે. આ નગરયાત્રા માં જોડાવુ એ મુખ્ય ઉદેશ્ય હતો ઘેર જવાનો. નગરયાત્રામાં તો ખુબજ મસ્તી કરી અમે જેના ફોટોગ્રાફ્સ તમે અહીંયા જોઇ શકો છો.

પણ મારે તમને બીજા દિવસે મારી જોડે બનેલી ઘટનાની વાત કરવી છે. આગળના દિવસે ખુબજ મસ્તી કર્યા પછી બિજા દિવસે સવારે હું નવેક વાગ્યે તૈયાર થઇ ગયેલો. હું તૈયાર થઇને નીચે આવ્યો ત્યારે મને મારા પપ્પા એ એમની દવા લેવા સુરેંદ્રનગર જવા કહ્યુંં. વઢવાણ થી સુરેંદ્રનગર જવુ એ કોઇ મોટી વાત નથી પરંતુ હમણા અમારા ગામમાં ભ્રસ્ટાચારીઓ ની સંખ્યા વધી ગય છે માટે રસ્તા નો હાલ બેહાલ છે અને મને આ બધુ જોઇને કવિ દલપતરામની  એક કવિતા યાદ આવે છે,

પૂરી એક અંધેરી ને ગંડુ રાજા,
ટકે શેર ભાજી ને ટકે શેર ખાજાં;
બધી ચીજ વેચાય ત્યાં ભાવ એકે,
કદી સારી બૂરી ન વેચે વિવેકે.

ત્યાં જઈ ચઢ્યા બે ગુરુ એક ચેલો,
ગયો ગામમાં માગવા શિષ્ય પેલો;
લીધી સુખડી હાટથી આપી આટો,
ગુરુ પાસ જઈને કહે, “ખૂબ ખાટ્યો.”

ગુરુજી કહે, “રાત રહેવું ન આંહી,
સહુ એક ભાવે ખપે ચીજ જ્યાંહી;
હશે ચોરને શાહનો ન્યાય એકે,
નહી હોય શિક્ષા ગુનાની વિવેકે.

ન એ વસ્તીમાં એક વાસો વસીજે,
ચલો સદ્ય ચેલા જવું ગામ બીજે.”
કહે શિષ્ય, “ખાવા પીવા ખૂબ આંહી,
તજી તેહ હું તો ન આવીશ ક્યાંહી.”

ગુરુએ બહુ બોધ દીધો જ ખાસો,
“નહીં યોગ્ય આંહી રહ્યે રાતવાસો.”
ન માની કશી વાત તે શિષ્ય જયારે,
ગુરુજી તજીને ગયા ગામ ત્યારે.

રહ્યા શિષ્યજી તો ત્યહાં દિન ઝાઝા,
બહુ ખાઈપીને થયા ખૂબ તાજા;
પછીથી થયા તેહના હાલ કેવા,
કહું છું હવે હું સુણો સદ્ય તેવા.

તસ્કર ખાતર પાડવા, ગયા વણિકને દ્ધાર;
તહાં ભીત તૂટી પડી, ચોર દબાયા ચાર.
માત પ્રભાતે ચોરની, ગઈ નૃપને ફરિયાદ;
શૂળી ઠરાવી શેઠને, ડોશીની સૂણી દાદ.

“એવુ ઘર કેવું ચણ્યું, ખૂન થયાં તે ઠાર;
રાતે ખાતર ખોદતાં, ચોર દબાયા ચાર.”
વણિક કહે, “કડિયા તણો એમાં વાંક અપાર;
ખરેખરી એમાં નથી, મારો ખોડ લગાર.”

કડિયાને શૂળી ઠરી, વણિક બચ્યો તે વાર;
ચૂકે ગારો કરનારની, કડિયે કરી ઉચ્ચાર.
ગારો કરનાર કહે, “પાણી થયું વિશેષ;
એ તો ચૂક પખાલીની, મારી ચૂક ન લેશ”

પુરપતી કહે પખલીને, “જો તું શૂળીએ જાય,
આજ પછી આ ગામમાં, એવા ગુના ન થાય.”
“મુલ્લાં નીસર્યા મારગે, મેં જોયુ તે દિશ;
પાણી અધિક તેથી પડ્યું, રાજા છાંડો રીસ.”

મુલ્લાંજીને મારવા, કરી એવો નિરધાર;
શૂળી પાસે લઈ ગયા, મુલ્લાંને તે વાર.
ફળ જાડું શૂળી તણું, મુલ્લાં પાતળે અંગ;
એવી હકીકત ચાકરે, જઈ કહી ભૂપ પ્રસંગ.

ભૂપ કહે, “શું હરઘડી આવી પૂછો કોઈ;
શોધી ચઢાવો શૂળીએ, જાડા નરને જોઈ.”
જોતાં જોતાં એ જડ્યો, જોગી જાડે અંગ;
બહુ દિન ખાઈને બન્યો, રાતે માતે રંગ

શિષ્ય મુદત માગી ગયો ગુરુ પાસે પસ્તાય;
ગુરુએ આવી ઉગારિયો, અદભૂત કરી ઉપાય.
જોગી શૂળી પાસ જઈ કહે, “ભૂપ સુણ કાન,
આ અવસર શૂળીએ ચઢે, વેગે મળે વિમાન.”

ચેલો બોલ્યો, “હું ચઢું” ને ગુરુ કહે, “હું આપ;”
અધિપતિ કહે, “ચઢીએ અમો, પૂરણ મળે પ્રતાપ.”
ગુરુ ચેલાને ગામથી, પહોંચાડ્યા ગાઉ પાંચ;
રાજા શૂળી પર રહ્યો, અંગે વેઠી આંચ

તમને થશે કે આ કવિતા ખાડા-ખડીયા અને આ બ્લોગને શું લાગે વળગે પણ હવે હું કહુ, હું મારા ઘેરથી બાઇક ની કીક મારી દુકાન તરફ જવા નીકળ્યો. ધોળીપોળ ના પુલની ધોવાયેલી સડક ક્રોસ કરી, હું ધુડ રુપી અબીલ-ગુલાલ થી મારો મફત માં અભિષેક કરાવતો રાજ હોટલ પાસે પહોંચ્યો, ત્યાં મને અનેક વાહનો ના ધુમાડા એ મફતમાં જ એક સીગરેટ જેટલો ધુમાડો આપી દીધો અને ત્યાંથી હું ટાવર બાજુ ગયો.

સુરેંદ્રનગર ના નહીં હોય એ લોકો માટે હુંં કહી દઉ કે અમારા ગામમાં રસ્તા નાના અને ખરાબ છે અને વાહનો ખુબજ વધારે છે. માટે મારા ઘેર થી અજરામર ટાવર સુધી નો પાંચ કિલોમીટર નો રસ્તો કાપવામાં મને પોણી કલાક થયેલી. અજરામર ટાવરથી હું મારા પપ્પા જ્યાંથી દવા લે છે ત્યાં લેવા ગયો પણ, જૈન સમાજ ના પર્યુષણના લીધે દુકાન બંધ હતી.

માટે પછી હું અમારા ગામ ના પ્રસીધ્ધ મેડીકલ સ્ટોર, રામબાણ માં ગયો. રામબાણનું કામ રામાયણ ના હનુમાનજી જેવુ ત્યાં બધીજ જાતની દવાઓ મલે. ગામમાં બીજી દુકાનો બંધ હોવાના કારણે, અહીં ખુબજ ભીડ હતી. હું લગભગ વિસેક મીનીટ એમનામ ઉભો રહ્યો. ત્યાં ઘણાબધા લોકો રાહ જોતા હતા મારા પછી પણ અનેક લોકો આવેલા. અંતે વિસ મીનીટ પછી મારો વારો આવ્યો એટલે મેં પપ્પાની ટેબલેટ નું પતાકડુ આપ્યુ. એમણે મને સાઇઠ ટેબ્લેટ્સ કાઢી આપી.

ત્યાંથી ટેબ્લેટ માળ્યા પછી હું બીલ કાઉન્ટર પર ગયો. ત્યાં બીલ બનાવવા વાળા ભાઇ ખબર નહીં શુંં કરતા હતા પણ એમણે પણ મને વગર મફત નો પાંચેક મીનીટ ઉભો રાખ્યો. પાંચ મીનીટ ના વેઇટ પછી ભાઇ ને એવો અહેસાસ થયો કે હું એમનીજ રાહ જોઉ છુ માટે ભાઇએ મને કહ્યું લાવો દવા. મેં એમને દવા આપી એમણે બીલ બનાવ્યુ અને મને યાદ છે કે ૬૮૪ રુપીયા નું બીલ બનેલુ. મેં એ વડીલ ને ૨૦૦૦ ની નોટ આપી એટલે જાણે મેં બહુ મોટો ગુનો કર્યો હોય એમ એમણે મારી સામે જોયુ.

થોડીવાર એમણે નોટ નું એનાલીસીસ કર્યુંં અને અંતે મને પાછી આપતા કહ્યુ કે આ નહી ચાલે. એટલે મારા દિલ માં ફાળ પડી મને થયુ ખોટી છે કે શું. મેં એમને બે-ત્રણ વાર પુછ્યુ કે કેમ પણ એમણે કશો જવાબ ના આપ્યો. એટલે મેં મારી રીતે નોટ જોઇ અને મને મળ્યુ કે એમાં મેં પેન્સીલ થી ૨૧ લખેલુ અને એ પણ એકદમ ના અક્ષરે. મેં એમને કહ્યુ કે કાકા હું ભુસી આપુ રબર હોય તો, પણ બદનસીબે મને એવો જવાબ મળ્યો કે રબર નથી બીજી નોટ હોઇ તો આપો બાકી દવાઓ પાછી મુકી દઇએ. બદનસીબીએ હું પણ ખાલી એજ નોટ લઇને ગયેલો એટલે મારે ધોયેલા મુળાની જેમ પાછુ ફરવુ પડ્યુ.

એમનું વર્તન જોઇ સ્પષ્ટ જણાતુ હતુ કે એ શેઠ નહતા નહીં તો એક નાના એવા લખાણથી ૬૮૪ નો ધંધો ના ખોઇ શકે. પણ હવે જે થયુ તે, હું તો એ દુકાનથી માઇ મંદીરવાળા રોડ પર રોલર કોસ્ટર નો અનુભવ મેળવી ઘેર પહોચ્યો.

આ વખતે બે સમુદાય ના ઝગડા ના કારણે અમારા ગામ માં મેળો નહતો થયો પણ અમરી નગરપાલીકા એટલી સારી છે કે એમણે રસ્તાઓ ખુબજ સરસ રીતે મેઇનટેન કરી અમને અલગ-અલગ રાઇડ્સ નો આહલાદક અનુભવ આપે છે.  (આ વાક્ય ને આર્ટીકલ સાથે કોઇ સંબંધ નથી પણ મારી આ વાત નગરપાલીકા સુધી પહોચાડવા માંગીશ.)

Source: https://abhijeetmehta.wordpress.com/2017/08/30/pencil-thi-lakhaan-lakheli-2000-ni-note/

A Letter

It was a rainy morning of monsoon. Sraddha(A Hindu Ritual) was being performed, the entire sky has been occupied with crows. Although, the population of birds has dwindled because of the pollution, as per the ancient Hindu ritual crows came to eat the Sraddha.

Somewhere in distant, the horns of vehicles were blowing, children were preparing for schools. In between them, there was stillness in Niravbhai’s home. Niravbhai was sitting on the chair in the courtyard, tears were peeping out of his eyes, but did not come out because of the fear of society.

Sharada, a wife of Niravbhai, came in front of him and said, “What are you thinking? Where have you been lost? Do you remember..” Even before she completed her sentence, he interrupted “Yes, I remember those consequences happened two years earlier… I remember that heinous act.” He started sobbing, could not utter a word after. He began crying, his eyes were expressing his words.

“Why are you crying? We could not do anything in what has happened.” And he started crying, holding Sharada’s hand.

“Please do not cry… Please do not burden yourself, it is not good for your health.” Sharada knew that he was suffering from a disease of the heart.

“Yes, you are right. Patient of heart, but the same illness took the life of my daughter.” As he completed his sentence, he stood up from the chair and started walking towards his room. He pulled Sharada’s hand along.

As he walked, he said, “Sharada, Do you know who is the murderer of our daughter… It is me, I killed her. Even though hands were not mine,  I made those circumstances.” He stopped as he completes.

They came inside his room, Sharada said, “What are you talking about? You inquired about everything, and then after the marriage took place. Were there mistakes? Why are you acting like it was your fault?” And she started crying.

Nirav unlocked the cupboard and started searching something between old books and papers.

Suddenly, he found a letter, and he started weeping again, like cloud bursted during monsoon days.

“What is it? And why are you crying again? Say something…” Sharada said hastily. Nirav handover the letter to Sharada.

As Sharada opened the letter and as she read the first word, she started crying embracing the letter. She could remember something, and she rooted to the spot. She sat on the bed, and started reading.

“Dear Pappa,’

I need to write this letter to you because I am unable to tell this in front of you. Pappa, I am still in the third year of my engineering…  You have decided my engagements eight months ago, and I do not mind… but…

Marriage…? Do not you think this is too early?  Pappa, What I did in past, is unforgivable, I am not even worthy for that. I brought disgrace to you and your reputation in the society, and for that, I am ready to accept any of punishment of yours. You may not know, but I did this engagement for that only.

But after this engagement, I started afraid of something. I know that Veer is 9 years older than me and I do not even have an issue with that but I am constantly feeling that he did this engagement for sexuality only.

I tried to stop him many times, but still, he tries to fondle me. This may be okay and acceptable after the marriage, but even before the marriage???

I have thought about suicide so many times, but then I started thinking about my mother who borne me for 9 months in her womb, my father who raised me to this. And I leave these thoughts asides.

I will do this marriage if you say, but if it is possible, please give me a single chance. Please… So that I can prove myself. Pappa, I will not do anything that brings shame. Pappa, Even though I will get married, but truly saying, I will never ever be happy ever after.

Pappa, I know you are suffering from a disease of the heart and if you will worry about anything, you have to face the difficult circumstances. This is why I am writing this letter to you. If you think I deserve the second chance, please break this engagement, but if not, please put this letter away, I will never ask anything about this.

Yours lovingly.

Sharada felt the presence of her daughter in her eyes. Nirav was staring at the wall absent-mindedly, as he heard Sharada’s woe, he said, “Our daughter got married happily for me. If I had given her a chance, she would have been here now, alive.”

There was silence all around after a long-heavy rain. Nirav said, sobbing, “She said that Veer wanted her body only… but even as being a father, I could not understand her. I sold off my daughter to that rapist. Though he and his friends are the rapists and murderers, it was me who took my daughter there.

Both Nirav and Sharada, started weeping. They cried their heart out. The sound of sobs filled the room. The dogs barked in distance. But the ship has sailed.

Every year, in India, many parents married off their daughters considering the well beings of the in-laws and the boys. In many places, these daughters have to bear those monstrous acts and other atrocities. I have given few links of such cases below, you can read them.

It is better to trust your children and give them another chance, otherwise, you will be responsible for whatever happens with them, and then there will be nothing, except regret.

• 29% of women between 15 and 49 years of age said they had faced physical or sexual violence at the hands of their husbands.
• Her husband offered her to seven friends who raped her and clicked her nude pictures as well.
• Recently, a petition to remove an exception in the Indian penal law that doesn’t consider sexual intercourse with a wife below 15 years of age as rape.

Think about it.

Books authored by Mr. Abhijeet Mehta